Katalog tytułowy

Czasem sięgam po kryminały. Mam ich jeszcze kilka na półkach, więc czytam. Ostatni ślad jest książką przeciętną, którą można przeczytać, ale wcale nie trzeba. Główna bohaterka Rosanna mieszka na Gibraltarze z mężem i pasierbem. Mimo iż jest dziennikarką, to na pełnym etacie zajmuje się domem, po cichu tęskniąc za pracą zawodową. Pewnego dnia wraca do Anglii, by na zlecenie pewnego magazynu opisać kilka niewyjaśnionych spraw kryminalnych. Jedną z nich jest historia zaginięcia Elaine Dawson, która parę lat wcześniej miała być gościem na ślubie Rosanny. Dziewczyna opuściła rodzinną miejscowość i niepełnosprawnego brata i udała się na lotnisko Heathrow. Niestety owego feralnego dnia mgła kompletnie sparaliżowała ruch samolotowy i Elaine przyjęła zaproszenie na nocleg od nieznajomego mężczyzny. Po nocy spędzonej u Marka wsiadła do kolejki jadącej na lotnisko. Nigdy tam jednak nie dotarła, a jej ciała nie odnaleziono. Rosanna podejmuje się rozwiązania zagadki zniknięcia dziewczyny, a ta...

Jeśli pierwszą przeczytaną w danym roku książkę potraktować jak wróżbę na cały 2020, to już zacieram ręce, bo będzie super :) Piosenki autorstwa Agnieszki Osieckiej, śpiewane m.in. przez Marylę Rodowicz, Edytę Gepert czy zespół Raz, dwa, trzy towarzyszyły mi przez całe studia. Utwory z płyt wchodzących w skład zestawu pt. „Pięć oceanów” znam na pamięć. Uwielbiam tę muzykę, ale przede wszystkim uwielbiam teksty Osieckiej. Błyskotliwe, ironiczne, inteligentne, z humorem, zawsze w punkt. O miłości, o bólu, o ludzkich słabościach, o tęsknocie i smutku. Agnieszka potrafiła każdy stan uczuć i każdą, najbanalniejszą codzienną sytuację przekuć w piosenkę. A jak była ona sama? Rąbka tajemnicy uchyla w swojej książce Ula Ryciak. W bogato ilustrowanej, uzupełnionej fragmentami piosenek i wspomnieniami najbliższych publikacji autorka rekonstruuje niezwyczajne życie Agnieszki Osieckiej. Robi to w bardzo osobisty sposób, posługując się stylem, który ociera się o poetyckość. Musiałam się na po...

Na początku 2017 roku ułożyłam listę STU książek, które BARDZO chcę przeczytać . Służy mi ona jako kierunkowskaz i przypomina o tytułach, na których lekturze szczególnie mi zależy i po których wiele sobie obiecuję. Kolejność czytania ustalam przez losowanie. W 2019 r. czytanie książek z listy szło mi lepiej niż rok temu. W sumie przeczytałam 7 książek, a 2 jeszcze czytam: Reportaże, biografie, wspomnienia Delhi. Stolica ze złota i snu, Rana Dasgupta; ocena: 4+  Głód, Martín Caparrós; ocena: -5 Niemiec. Wszystkie ucieczki Zygfryda, Włodzimierz Nowak; ocena: 5 Paryże Innej Europy, Błażej Brzostek; ocena: 5 Potargana w miłości. O Agnieszce Osieckiej, Ula Ryciak Klasyka Północ i Południe, Elizabeth Gaskell Literatura piękna światowa Księga szeptów, Varujan Vosganian; ocena: 5 W czasach, gdy ubywało światła, Eugen Ruge; ocena: 5+   Literatura piękna polska Nieczułość, Martyna Bunda; ocena: 5 Na ich miejsce na listę wskoczyły nowe: Reportaże, biografie, ws...

W 2019 r. przeczytałam 46 książek , czyli o dwie więcej niż rok temu. Jestem zadowolona z takiego wyniku, choć zawsze mogłoby być trochę więcej... 18 przeczytanych książek zostało napisanych przez polskie autorki i autorów, a 28 przez zagranicznych. Wśród moich lektur było 29 powieści i 17 książek z gatunku non fiction, 26 napisanych zostało przez kobiety, a 20 przez mężczyzn. Aż 8 książek oceniłam na szóstkę, a 18 na piątkę. 15 tytułów było ok i dostało czwórkę, a 5 trójkę. Te tróje i czwóry to głównie „półkowniczki”, czyli książki kupione dawno temu, których się systematycznie pozbywam, ale przedtem je czytam (niektórych nie daję rady, ale o tym pomilczę). Duży wpływ miały na mnie w 2019 r. książki przeczytane w lutym w ramach #blackhistorymonth, z czterech przeczytanych wtedy tytułów, aż trzy trafiły do TOP 6 literatury pięknej! Po raz pierwszy swoją topkę podzieliłam na dwie kategorie: literatura piękna i literatura faktu – bo jednak trudno porównywać ze sobą tak różn...

Ostatnia książka w tym roku to powieść jednej z moich ulubionych autorek. Sięganie po kolejne książki literackich ulubieńców wiąże się zawsze z pewnym ryzykiem: czy utrzymają poziom i spełnią pokładane w nich oczekiwania? W Swing time dwutorowo poznajemy historię bezimiennej narratorki, która opowiada o swoim dzieciństwie i dorastaniu w biedniejszej części Londynu oraz dorosłym życiu zawodowym jako asystentka sławnej piosenkarki. Na różnych etapach jej życia nieustannie kontrastują ze sobą dwa światy: bogatych, posiadających wpływy i władzę oraz biednych, sfrustrowanych i wściekłych. Jest to powieść, której mocą napędową są wyjątkowe bohaterki. Sama narratorka szczerze opisuje swoje życie, nie unikając przy tym kontrowersyjnych przemyśleń i niezbyt dla niej pochlebnych zachowań. Wokół niej pojawia się wiele wyrazistych kobiecych postaci: jej matka, ciemnoskóra aktywistka i feministka, która była wspaniałą kobietą, ale niedoskonałą matką, Tracey, najlepsza przyjaciółka, dziewczyn...

Kto ma ochotę na literacką opowieść o sile i wyjątkowości kobiecych więzi powinien sięgnąć po udany debiut Holly Ringland. Autorka przenosi nas do Australii, gdzie poznajemy tytułową Alice, która mieszka z przemocowym ojcem i zastraszoną matką na położonej na odludziu farmie. Dziewczynka żyje w całkowitej izolacji, zna jedynie swoich rodziców i tylko z nimi ma kontakt, nigdy nie opuściła rodzinnego gospodarstwa. W wyniku pożaru, w którym giną jej rodzice, Alice trafia na plantację kwiatów Thornfield, prowadzoną przez babcię June i jej przyjaciółkę Twig. Mieszka tam w sumie dwanaście kobiet, które uciekły przed przemocą i pod okiem June pracują przy hodowli kwiatów i leczą swoje rany. To tam Alice ma szansę odzyskać równowagę i po prostu być dzieckiem. Jednak na jej stosunkach z babcią, matką ojca, ciążą niewypowiedziane tajemnice i ogromne poczucie winy. Dziewczyna ma rosnące poczucie, że wydarzenia sprzed lat, których ona sama nie zna, ciążą na jej życiu. Trudny charakter babki ...

Olive Kitterige trafiła do walizki jako lektura urlopowa, bo chciałam się w końcu przekonać, o co tyle szumu. Twórczość tej autorki, a zwłaszcza tytułowa bohaterka tej książki, mają na blogach i instagramie bardzo wiele fanek (i podejrzewam, że fanów też), co sprawiło, że miałam wobec tej książki spore oczekiwania. Niestety nie zostały one spełnione. Podobała mi się konstrukcja tej książki: powieść, która tak naprawdę wcale nie jest powieścią, tylko zbiorem opowiadań. Bohaterami zebranych w tym tomie trzynastu krótkich historii są mieszkańcy nadmorskiego miasteczka Crosby. Doceniam fakt, że autorka swoją opowieść usunuła z codzienności amerykańskiej prowincji i zwykłych ludzkich spraw. Jej bohaterowie i bohaterki są zwyczajni aż do bólu, pełni sprzecznych emocji ranią swoich najbliższych, unieszczęśliwiając przy tym siebie samych.  Uczuciami dominującymi wśród postaci z opowiadań Strout są samotność, tęsknota i dojmujący brak zrozumienia. Jednocześnie miałam niestety wrażen...