Katalog tytułowy

Pewnie nigdy nie trafiłabym na tę niepozorną książeczkę, gdyby nie koleżanka, która gorąco rekomendowała ją jako lekturę naszego Klubu Miłośniczek Książek. I choć zdania na jej temat podczas naszej dyskusji były dość podzielone, to bez wątpienia warto było po tę książkę sięgnąć. Autor Życia przed sobą Romain Gary był urodzonym w Wilnie francuskim pisarzem pochodzenia żydowskiego, scenarzystą, reżyserem filmowym i dyplomatą. Po wojnie, w której służył jako pilot francuskich sił zbrojnych, rozpoczął karierę dyplomatyczną. Jako jedyny twórca w historii dwukrotnie został laureatem prestiżowej Nagrody Goncourta, mimo że może ona być przyznana danemu autorowi tylko raz. Po raz pierwszy otrzymał ją w 1956 za powieść Korzenie nieba , a po raz drugi w 1975 właśnie za Życie przed sobą , wydane pod pseudonimem Émile Ajar. Ta ostatnia powieść zaliczana jest dzisiaj do najcenniejszych dokonań prozy francuskiej drugiej połowy XX w. W 1979 r. Gary popełnił samobójstwo. (źródło: wikipedia ) Akc...

Jak ja uwielbiam TAKIE powieści: surowy, morski klimat i opis życia zwyczajnych ludzi, których codziennością kieruje pogoda i zmieniające się pory roku. Niby nic nadzwyczajnego, a jednak to bardzo dobra literatura. Zachwycająca! W tej książce niewiele się dzieje: na maleńkiej wyspie Barrøy położonej u wybrzeży północnej Norwegii żyje pięcioosobowa rodzina Barrøy, której dnie wypełnia ciężka praca umożliwiająca przetrwanie. Członkowie rodziny są na siebie skazani i każdy z nich ma ściśle określone zadania do wypełnienia – tylko dzięki zgodnej współpracy są w stanie odpowiednio przygotować się do nadchodzącej zimy. Upływające lata stopniowo przynoszą zmiany, nie tylko w norweskim społeczeństwie, ale i na małej wyspie. Kolejne pokolenia stają na czele maleńkiej wspólnoty, która kieruje się własnymi zasadami. I choć jej członkowie żyją w oddaleniu od stałego lądu, wydawałoby się, że w pełnej izolacji, to właśnie stamtąd nadchodzi nowe. Książka Jacobsena została napisana cudownym, p...

Wielki marynarz jest tytułem bardzo mylącym. Bohaterem książki nie jest ani wielki mężczyzna, ani marynarz z prawdziwego zdarzenia, a zaledwie rybak. A właściwie rybaczka :) Mimo to, po autobiograficzną opowieść Catherine Poulain zdecydowanie warto sięgnąć, a już najlepiej zabrać ją ze sobą nad morze i podczytywać słuchając szumu fal. Catherine urodziła się w prowansalskim Manosque i w wieku 20 lat opuściła tę niewielką rodzinną miejscowość, by poznać świat i zarabiać na życie pracą fizyczną. Po kilku latach, jako trzydziestolatka, trafiła na Alaskę, gdzie w sumie 10 lat pracowała na kutrach rybackich. W książce opisuje pierwszy rok swojej pracy na morzu. Jeśli ktoś z was ceni minimalizm, to zamiast po książki Dominique Loreau czy Leo Babauty powinien sięgnąć po Wielkiego marynarza . Poulain albowiem przybywa na Alaskę jedynie z workiem marynarskim przewieszonym przez ramię i absolutnie nie zwraca uwagi na żadne dobra materialne. Nawet te niezbędne do pracy na morzu, jak kalos...

Kocham Agnieszkę Osiecką za jej cudowne teksty piosenek. Spędziłam w sumie setki godzin słuchając i śpiewając (bo wiele z nich znam na pamięć) – zawsze pełna podziwu dla niebywałego talentu ich autorki. Z pewnością z myślą o takich osobach jak ja powstała ta książka, szumnie reklamowana jako „Pierwsza powieść o Agnieszce Osieckiej”. Napisana przez Manuelę Gretkowską, wydana w przepięknej okładce, zapowiadała się niezwykle obiecująco. Jednak przed wrzuceniem jej do koszyka księgarni internetowej zerknęłam na oceny czytelniczek i czytelników oraz ich pierwsze opinie i mój zapał nieco ostygł. Zamiast kupować, książkę pożyczyłam od koleżanki i mogę tylko stwierdzić: całe szczęście... Poetka i książę opisuje krótki epizod z życia Agnieszki Osieckiej obejmujący pobyty w Londynie i w Paryżu w drugiej połowie lat pięćdziesiątych, a także jej przelotną znajomość z Jerzym Giedroyciem. Powieść ta jest tak naprawdę jedną wielką insynuacją – wyobrażeniem Gretkowskiej na temat tego, co może k...

Pudełko ze szpilkami to wydana w 2002 r. debiutancka powieść Grażyny Plebanek. Autorki, którą miałam przyjemność poznać osobiście i uczestniczyć w kilku spotkaniach autorskich z jej udziałem. Uwielbiam jej powieść Pani furia , a i lekturę Dziewczyn z Portofino wspominam bardzo przyjemnie. Z wielkim zaciekawieniem sięgnęłam więc po książkę, od której zaczęła się jej literacka kariera. Główną bohaterką tej niewielkich rozmiarów powieści jest Marta. Młoda kobieta, której się udało: wyjechała z prowincjonalnego miasteczka do Warszawy, ukończyła tam studia, ma dobrą pracę, grono dobrych koleżanek i nawet niewielkie mieszkanie po babci. Gdy niespodziewanie zachodzi w ciążę z nowo poznanym mężczyzną musi przewartościować całe swoje dotychczasowe życie i podjąć decyzję, co dalej. Co dalej z powoli rozwijającym się związkiem, z ciążą, z pracą... W sumie jest to historia jakich wiele. Miłosna opowiastka, która na pierwszy rzut oka nie odróżnia się za bardzo od powieści w kiczowatych okła...

Postanowiłam świadomiej podejść do kwestii odżywiania i poszerzyć swoją wiedzę z zakresu zdrowego stylu życia oraz funkcjonowania ludzkiego ciała. Na pierwszy ogień poszła książka szczegółowo opisująca jeden z najważniejszych organów naszego ciała, który ma wpływ m.in. na naszą cerę, samopoczucie i wagę – jelita. Autorką tej pozycji jest bardzo młoda (ur. w 1990 r.) niemiecka lekarka Giulia Enders. Jeszcze podczas studiów Giulia wygrała tzw. science-slamy we Freiburgu, Berlinie i Karlsruhe swoim wystąpieniem właśnie na temat działania jelit. Filmiki z tych i innych konkursów można znaleźć na youtube (np. https://www.youtube.com/watch?v=V1lbAdGnXS8). Po tych sukcesach zaproponowano jej napisanie książki, która w Niemczech bardzo szybko stała się bestsellerem – w 2014 r. sprzedano ponad milion egzemplarzy, a jej autorka stała się naukowczynią-celebrytką i częstą bywalczynią różnych programów telewizyjnych. (źródło: https://de.wikipedia.org/wiki/Giulia_Enders) W swojej książce krok...

Paryże Innej Europy – co się kryje za tak tajemniczo brzmiącym tytułem? Inna Europa to eufemistyczne określenie używane w XIX i XX wieku w odniesieniu do Europy Wschodniej, peryferyjnej. Jej synonimem był przymiotnik „orientalna”. Europa ta rozpoczynała się tuż za Berlinem i ciągnęła się na południe, omijając Wiedeń i Budapeszt, obejmowała współczesną Rumunię, Bułgarię, kraje bałkańskie, aż do Grecji. Paryżami nazywano stolice dwóch krajów wyznaczających mentalną granicę między cywilizowaną Europą Zachodnią a orientalnym Wschodem, czy nawet Azją. Paryżem Północy określano Warszawę, a Paryżem Wschodu Bukareszt. W swojej książce Błażej Brzostek dokonuje fascynującej, historyczno-kulturoznawczo-urbanistycznej analizy porównawczej obu tych miast wpisanej w szeroki kontekst polityczno-społeczny. Autor korzysta z wielu źródeł, a najciekawsze z nich są notatki ówczesnych podróżników i podróżniczek, głównie pochodzących z Francji i Anglii, którzy w mniej lub bardziej entuzjastycznym...